Skip directly to content

Pop meets Brass: een ideale combinatie

Vorige zaterdag was het weer zover. Een nieuwe editie van M@C. Het selecte publiek was natuurlijk weer trouw op post. Bij de 6de editie hebben zij begrepen dat M@C telkens garant staat voor een leuke, gezellige avond gevuld met kwaliteitsvolle muziek. Dat elke avond er telkens anders uit ziet, maakt het alleen maar interessanter.
De spits werd afgebeten door Cyprium V, het koperkwintet van Jeroen Bavin. Van bij de eerste noot hadden we het al meteen door. Dit zijn stuk voor stuk topmuzikanten die goed op elkaar ingespeeld zijn. Zij namen ons mee doorheen een aangenaam en afwisselend programma. Een mooi evenwicht werd gevonden tussen klassieke muziek, moderne muziek en bekende melodietjes. Chapeau!
Bij momenten leek het alsof we een  privé-concert aangeboden kregen in onze living, zo intiem knus leek de Concordia wel. Tot plots een 4-tal party-poopers dachten ons feestje te verstoren. Een ongemakkelijk gevoel bij zowat iedereen deed zijn intrede. Echtgenotes kregen schrik dat hun wederhelften zich niet zouden kunnen inhouden, maar dankzij de gezamelijke inspanning van Jan de presentator en Serge, die hen een drankje aanbood, kon de schade beperkt worden. Uiteindelijk hadden we het, zo goed en zo kwaad als het kon, onder controle…
M@C kreeg deze keer ook een wereld-première voorgeschoteld! Jawel. Een nieuw werk van Jan De Maeseneer (ons bekend als dirigent van 2 kampen van onze jeugd). De grenzen werden opgezocht van wat samenspel binnen het Cyprium kwintet betekent. Naast de muzikale hoogstandjes die hieruit voortvloeiden, bleef de compositie ook aangenaam muzikaal overeind. Een eerste hoogtepunt van de avond was een feit!
Na de pauze was het tijd voor iets totaal anders. Tragic Magic, de rock-band van Jonas Segers, begon enthousiast aan deel 2. Van bij aanvang was duidelijk dat er een deftig feestje gebouwd werd daar vooraan. Er was zowaar plaats voorzien om te dansen. Er is een ongeschreven wet die zegt dat muzikanten niet dansen. Zou de dansvloer leeg blijven? In het begin dus wel. Maar eens de medley met gouwe ouwe Rock-’n-Roll nummers ingezet werd, was het genoeg geweest. Voor de rest van de avond zou de dansvloer niet meer leeg zijn. En toch werd die wet wel grotendeels gerespecteerd, niet in het minst door mezelf ;-).
Op vraag van iemand uit het publiek, deed Tragic Magic zelf een uitstapje richting nederlandstalige pop. Met een eigen geschreven nummer: Tijd komt nooit te laat. Man, wat een sfeer zat er in dat nummer. Met mooie 2-stemmige samenzang. Ik was volledig mee en zwaar onder de indruk. Bedankt meneer uit het publiek dat je dit nummer aangevraagd hebt!
Jonas kreeg zijn eigen moment of glory vanuit zijn aquarium. Een geïnspireerde drum-solo om U te zeggen. Klasse aan de drum. Wauw. Met al dat drum-talent in onze harmonie, misschien moeten we eens een drum-battle organiseren in een volgende editie… 
Veel te snel tikte de klok ongenadig verder. Tijd komt inderdaad nooit te laat. Voor we het wisten was het al de beurt aan het gezamenlijk optreden. Iedereen weet dat pop-muziek een extra dimensie krijgt met een sectie blazers. Dat werd hier ook weer bewezen. Zeker als je trompetten met ‘high-blow’-allures kunt inzetten.

Tags: 

Pages